 |
 | Aylin Köstekli ETKİNLİK SORUMLUSU |
Ankara yine bir anda ve çok soğudu dostlar :) İçimizi bu yıl 37.si düzenlenen ve aşağıda uzun uzun bahsettiğim Ankara Film Festivali ile ısıtmaya çalışacağız. Ayrıca Atamızın ölüm yıldönümünü bu özel güne yakışan CSO Ada'da ve Resim Heykel Müzesi'ndeki birbirinden güzel konserlerle anacağız bol bol. Tiyatro sahnesinde merakla beklediğim bir oyun var bu hafta; Dušan Kovačević'in yazdığı, Işıl Kasapoğlu'nun yönettiği, Bülent Emin Yarar ve Yetkin Dikinciler'in başrollerini paylaştığı yorumuyla 2009'dan bu yana sahnelerde olan "Profesyonel". Yugoslavya'nın siyasi dönüşümünü, bir edebiyat adamı ile geçmişinden çıkıp gelen eski bir gizli polisin karşılaşması üzerinden anlatan, kara mizahın ardına sakladığı güçlü bir sistem ve insan hikayesi sunan bu oyunu kaçırmıyoruz. Ayrıca şehrimizdeki üniversitelerin oyuncularının oyunlarını da izleme şansımız var; ODTÜ Oyuncularından "Cadı Kazanı", Bilkent Tiyatro Bölümü mezunları "İki" ve Hacettepe Oyuncuları "Cinayet Kadınları"nı sergileyecekler. Devlet Tiyatrolarında ise "Kontrabas", "Öteki Ankara Müzikali" ve "Kadınlar, Filler ve Saireler" oyunları, Hall Ev'de ise detaylarını aşağıda yazdığım ve merak ettiğim kült bir oyun olan "Woyzeck" var. Eğer bu hafta bir akşamımı müziğe ayıracak olsaydım tercihim Mert Üçkardeş'le "Dünya Yalnızlar Günü" ya da Can Güngör'ün Last Penny'deki akustik konseri olurdu. Ayrıca Arı Kültür Sanat Merkezinde "Schubert'in İzinde: Dört El Piyano ve Anlatıyla Bir Yolculuk", Atatürk Sanat Merkezindeki "3. Ahmet Say Müzik ve Edebiyat Ödülleri: Fazıl Say ve Aslıhan And Say Konseri" ve Bilket Konser Salonundaki "Mahler & Márquez & Dvořák" konseri de haftanın ilgi çeken üç konseri benim için. Yeni şeyler öğrenmeye hevesli olduğun bir dönemdeysen, Celil Sadık'tan "Batı Resim Sanatında Tuhaf Portreler"i dinleyebilir ya da Erimtan Müzesinin düzenlediği "Eski Ankara Hafıza Rotaları"na katılabilirsin. Buz gibi havayı hissettiğimiz sokaklarda yürürken ya da bir etkinlik öncesinde ellerimizi ısıtmaya çalışırken karşılaşmak dileğiyle :) |
BU HAFTA ÖNERİLERİM  KONSER · SEÇKİ Gazi Mustafa Kemal Atatürk'ü Anıyoruz - Atatürk'e Saygı Konseri Salı 10 Kasım, 20.00 · CSO Ada Ankara · BANKKART MAVİ SALON 10 Kasım, hepimiz için aynı duyguda buluştuğumuz, durup düşündüğümüz ve özlemimizi derinden hissettiğimiz özel bir gün. Bu özel günde, Ankara Devlet Klasik Türk Müziği Korosu, şef Suat Kılıç yönetiminde Atatürk'ün sevdiği ve onunla özdeşleşen eserleri seslendirmek üzere CSO Ada Ankara Tarihi Salon'da sahne alacak. Gece; müzik, şiirler ve hikayelerle iç içe geçerek bir anma programının ötesinde, ortak hafızamıza dokunan bir buluşmaya dönüşecek. Atatürk'ün müziğe duyduğu ilgi ve özellikle Türk musikisine verdiği değer düşünüldüğünde, konserin repertuvarı da ayrıca merak uyandırıyor. Henüz eser listesi paylaşılmamış olsa da Atatürk'le özdeşleşen, hafızalarımızda yer etmiş sevilen eserlerin şiirler ve hikayelerle birlikte seslendirileceği bir program bizi bekliyor. Fikrimin İnce Gülü, Çanakkale Türküsü ve Bülbülüm Altın Kafeste gibi Cumhuriyet tarihimizin ve ortak müzik hafızamızın önemli parçalarını yeniden dinleme ihtimali bile bu geceyi özel kılmaya yetiyor. 10 Kasım akşamını biraz daha anlamlı kılmak, müziğin birleştirici diliyle Atamızı anmak istiyorsan bu konseri kaçırma. Etkinlik sayfası → |
 SİNEMA · SEÇKİ Festival - Ankara Filmleri 1 Cuma 13 Kasım, 13.00 · Büyülü Fener Kızılay Sineması Kasım ayının Ankara'da en sevdiğim taraflarından biri, şehrin biraz daha fazla sinemayla nefes almaya başlaması. Festival heyecanı, peş peşe keşfedilen filmler, gösterim çıkışlarında uzayan sohbetler... 37. Ankara Film Festivali de 12–20 Kasım tarihleri arasında dokuz gün boyunca Başkent'i sinemanın buluşma noktalarından birine dönüştürüyor. Büyülü Fener Kızılay'da gerçekleşecek festivalin programı bu yıl da oldukça zengin. Ulusal Uzun Film Yarışması'nda 10, Belgesel Film Yarışması'nda 9, Kısa Film Yarışması'nda ise 15 yapım yer alıyor. Bunlara dünya sinemasından ödüllü filmler, genç yönetmenlerin keşiflerini bir araya getiren "Taptaze" seçkisi ve Ankara'yı odağına alan özel gösterimler eşlik ediyor. Yeşim Ustaoğlu'nun "Artakalan", Banu Sıvacı'nın "Günyüzü" ve Alphan Eşeli'nin "MUTTER: Bir Annenin Hatıra Defteri" filmleri ulusal yarışmanın dikkat çeken yapımları arasında. Dünya sineması seçkisinde ise Cannes'dan ödüllerle dönen "Demir Çocuk" ve Paweł Pawlikowski'nin "Ata Yurdu" filmleri öne çıkıyor. Bu yılın programında benim özellikle ilgimi çeken filmlerden biri de "Tabula Rasa". Metin Kaybaki'nin yönettiği 36 dakikalık belgesel, Kennedy Caddesi'ndeki sıradan bir Kızılay yön tabelasının nasıl olup da Ankara'nın kolektif hafızasında yer eden bir kent simgesine dönüştüğünün peşine düşüyor. Bir tabela üzerinden şehrin kimliğini, aidiyet duygusunu ve Ankaralı olmanın ne anlama geldiğini sorgulayan film, farklı kuşaklardan ve çevrelerden insanların hikayeleriyle Ankara'ya başka bir gözle bakmamızı sağlıyor. Filmi bizim için ayrıca özel kılan bir ayrıntı da var: Klemens yazarlarından Barış Arslan, "Tabula Rasa"'nın ortak yapımcılarından biri. Şehrin hafızasına odaklanan böyle bir filmin üretiminde Klemens'ten bir imzanın bulunması beni ayrıca heyecanlandırıyor. Festival yalnızca film gösterimleriyle de sınırlı değil. Yönetmen Doris Dörrie'nin ustalık sınıfı, sinemada yapay zeka üzerine söyleşiler ve özel buluşmalar programı zenginleştiriyor. Demet Akbağ, Bülent Ortaçgil ve Atilla Dorsay'a verilecek onur ödülleri de bu yılın önemli duraklarından. Kısacası önümüzde dokuz günlük, bol keşifli bir sinema maratonu var. Benim önerim, programı biraz karıştırıp merak ettiğin filmleri şimdiden ajandana eklemen, ayrıca hiç tanımadığın bir yönetmenin filmiyle yeni keşiflere fırsat tanımayı da deneyebilirsin :) Etkinlik sayfası → |
 TİYATRO · SEÇKİ Woyzeck Pazar 15 Kasım, 20.00 · Hall EV.ankara Bazı klasikler vardır, aradan neredeyse iki yüzyıl geçse de anlattıkları eskimez. Georg Büchner'in "Woyzeck"'i de onlardan biri. Yoksulluk, iktidar, sınıfsal eşitsizlik ve insanın sistem karşısındaki çaresizliği üzerine düşündüren eser, bu kez Tiyatro ANTİ'nin çağdaş yorumuyla Hall EV.ankara'da sahneleniyor. Hikayenin merkezinde, yoksulluk içinde ailesini ayakta tutmaya çalışan asker Woyzeck var. Komutanının aşağılamalarına, doktorun insanlık dışı deneylerine ve hayatın giderek ağırlaşan koşullarına maruz kalan Woyzeck'in dünyası, yaşadığı baskılarla birlikte parçalanmaya başlıyor. Sevdiği kadın Marie ile ilişkisinde yaşadığı sarsıntılar da bu karanlık tabloya ekleniyor. Oyunu farklı kılan ise tek kişilik sahneleme biçimi. Yaşar Bayram Gül, Woyzeck'in hikayesini fiziksel oyunculuk ve çok katmanlı bir anlatımla sahneye taşıyor. Ömer İvedi'nin uyarlayıp yönettiği yapımda dekorun yerini beden, ses, ışık ve müzik üzerinden kurulan minimalist bir sahne dili alıyor. Büchner'in tamamlayamadan bıraktığı bu eser, yalnızca bir insanın trajedisini değil, onu o noktaya sürükleyen toplumsal düzeni de sorguluyor. Aradan geçen yıllara rağmen savaşın, otoritenin ve yoksulluğun insan üzerindeki etkisinin hâlâ bu kadar tanıdık olması ise oyunu ayrıca düşündürücü kılıyor. Klasik metinlerin çağdaş yorumlarını, fiziksel tiyatroyu ve insanın karanlık tarafına bakmaktan çekinmeyen sahne işlerini seviyorsan ajandana eklemeye değer bir temsil. Etkinlik sayfası → |
|
GEÇEN HAFTADAN Baba - Haluk Bilginer · MEB Şura Salonu, 3 Kasım Florian Zeller'in kaleme aldığı, demansla mücadele eden bir babanın dünyasına ve onunla birlikte değişen aile ilişkilerine odaklanan şahane bir oyun izledik bu hafta. Bir yanda hayatının kontrolünü kaybetmek istemeyen, gururlu ve inatçı bir baba; diğer yanda onu anlamaya, korumaya ve kendi hayatıyla bu yeni gerçeklik arasında bir denge kurmaya çalışan kızı... Ama Baba'yı yalnızca bir hastalık hikayesi olarak görmek haksızlık olur. Oyun, hafızanın bizi biz yapan şeylerden biri olduğunu hatırlatırken gerçeklik dediğimiz kavramın ne kadar kırılgan olabileceğini de gösteriyor. Zamanın, mekanın ve tanıdık yüzlerin birbirine karıştığı sahnelerde kendimizi bir zihnin labirentinde buluyoruz. Haluk Bilginer'e gelince... Sahnedeki varlığı gerçekten başlı başına bir deneyim. Karakterin öfkesi, şaşkınlığı, kırılganlığı ve zaman zaman ortaya çıkan mizah duygusu arasında öyle doğal geçişler yapıyor ki gözünüzü ondan ayırmak istemiyorsunuz. Özlem Zeynep Dinsel'in baba-kız ilişkisinin duygusal yükünü taşıyan performansı da oyunun güçlü yanlarından. İki oyuncu arasındaki sahne uyumu hikayenin etkisini daha da artırıyor. Dekorun ve mekanın hikayeyle birlikte dönüşmesi, ışık ve hareket tasarımının yarattığı atmosfer de oyunun anlatımına çok şey katıyor. Özellikle gerçek ile zihnin birbirine karıştığı anlarda seyirci olarak kendi algınızı bile sorgulamaya başlıyorsunuz. Salondan çıkarken, unutmanın yalnızca bir şeyleri hatırlayamamak olmadığını; bazen insanın kendisine, geçmişine ve en sevdiklerine tutunma mücadelesi olduğunu düşünürken, içinizde sevdiklerinize biraz daha sıkı sarılma isteği uyanıyor. |
Sergi | Ayline Olukman: “Bana Uçsuz Bucaksız Denizi Anlat” · Ka, 6 Kasım Bazen bir fotoğrafın anlattığı, kadrajın içine sığandan çok daha fazlası oluyor ve gördüklerimden ziyade orada görünmeyenler derin bir iz bırakıyor bende. Ayline Olukman'ın "Bana Uçsuz Bucaksız Denizi Anlat" başlıklı kişisel sergisi de böyle bir karşılaşma oldu benim için. Fransa'nın Strasbourg kentinde doğan ve çalışmalarını burada sürdüren sanatçı, fotoğraf, resim, yazı, gravür ve çizim gibi farklı disiplinleri bir araya getiriyor. 2005 yılında Strasbourg Dekoratif Sanatlar Yüksekokulu'ndan mezun olan Olukman, sanat pratiğinde mahremiyet, yalnızlık, bilinçdışı ve insanın kırılganlığı üzerine düşünüyor. Seyahatleri de onun için yalnızca yeni yerler keşfetmek değil, fotoğraf ve yazı aracılığıyla dünyayı yeniden okumak anlamına geliyor. Sergide sanatçının farklı dönemlerinden üç önemli serisi bir araya geliyor: "La Mue", "Nos Vies Sauvages" ve "Obsidian". Fotoğrafın merkezde olduğu bu çalışmalarda resim, baskı ve fiziksel müdahalelerle görüntüler yeniden şekilleniyor. Beden ile doğa, insan ile diğer canlılar arasındaki ilişki; dönüşüm, aidiyet ve kırılganlık kavramları üzerinden ele alınıyor. Olukman'ın işlerinde özellikle ilgimi çeken şey, fotoğrafın sabitlediği bir anı yeniden hareketlendirme biçimi. Sanatçı bazen fotoğraf baskılarının üzerine müdahale ediyor, bazen farklı teknikleri katman katman bir araya getiriyor. Böylece karşımızdaki görüntü, yalnızca gördüğümüz bir sahne olmaktan çıkıp başka çağrışımlara açılıyor. Niyetin tesadüfle buluştuğu, kontrol edilenle kendiliğinden ortaya çıkanın birbirine karıştığı bir üretim dili... Serginin adı da bütün bu anlatıya güzel bir kapı aralıyor: "Bana Uçsuz Bucaksız Denizi Anlat." Biraz özlem, biraz uzaklık, biraz da insanın kendi iç dünyasına doğru yaptığı yolculuk gibi. Denizi yalnızca bir manzara olarak değil, sonsuzluk ve bilinmeyen üzerine düşünmek için bir metafor olarak okumak mümkün. Ankara'nın bağımsız sanat duraklarından Ka'da karşılaşabileceğin bu sergi, fotoğrafın sınırlarının nerede başlayıp nerede bittiğini merak ediyorsan ve görüntülerin ardındaki hikayelere kulak vermek istiyorsan senin için güzel bir keşif olabilir. |
Caz Talks | Metin Paksoy ile Caz Tarihi · ahzuita, 8 Kasım Caz dinlemeyi seviyorum ama itiraf etmeliyim ki onu dinlemekle anlamak arasında keşfedilecek kocaman bir dünya var. Ahzuita'da birkaç haftadır devam eden "Caz Talks", tam da bu dünyanın kapısını aralıyor. Besteci ve saksofoncu Metin Paksoy'un rehberliğinde gerçekleşen 12 haftalık buluşmalar, cazın doğuşundan bugüne uzanan hikayesini kronolojik bir yolculukla ele alıyor. New Orleans'tan swing'e, bebop'tan cool jazz'a, free jazz'dan günümüzün farklı müzikal arayışlarına uzanan bu yolculukta yalnızca müzik türlerini değil, onları ortaya çıkaran dönemleri, müzisyenleri ve kültürel dönüşümleri de tanıyoruz. Metin Paksoy'u dinlemek bu buluşmaları ayrıca kıymetli kılıyor. Besteci ve saksofoncu kimliğinin yanı sıra caz tarihi ve müzikal kültür üzerine de çalışan Paksoy, anlatırken yalnızca tarihsel bilgiler aktarmıyor; dinlediğimiz müziğin arkasındaki hikayeleri, müzisyenler arasındaki etkileşimleri ve cazın kendine özgü dilini de görünür kılıyor. Üstelik Paksoy'un Ahzuita ile yollarının kesişmesinde de hoş bir Ankara hikayesi var. Yıllar önce Ahzuita'nın bulunduğu apartmanın hemen yanındaki binada yaşamış. Bugün caz tarihini anlattığı bu mekanın çevresi, aslında onun kendi hayatından ve müzik yolculuğundan da izler taşıyor. Şehrin hafızasında böyle küçük tesadüflere rastlamak, bu buluşmalara benim gözümde ayrı bir güzellik katıyor. Ahzuita'nın küçük, samimi ve müziği gerçekten dinlemeye odaklanan atmosferi de bu deneyimin önemli bir parçası. Burası müziğin fonda aktığı bir mekandan ziyade, müzisyenle dinleyicinin aynı hikayenin etrafında buluştuğu bir salon gibi. Zaten Ahzuita'nın en sevdiğim tarafı da müzikle hemhal olduğumu hissettirmesi :) Cazla tanışmak, yakınlaşmak istiyorsan ya da dinlediğin müziğin hikayesini merak ediyorsan bu şahane pazar ritüelini ajandana eklemelisin. |
|
Takvimine bir kez bağla Ankara'nın kültür ajandası kendi takvim uygulamanda görünür, yeni etkinlikler kendiliğinden eklenir. Takvimime ekleKültür haritası |
Bu bülteni Ankara'daki dostlarına iletebilirsin. |
|
|
