Rönesans Okur-Yazarlığı

Bu kurs sayesinde bildiğimi sandığım Rönesans'ı aslında çok iyi bilmediğimi anladım. En büyük üzüntüm Floransa'ya bu kurstan önce gitmiş olmam oldu. Rehberle gezdiğimiz yerleri bile ne kadar yüzeysel gezdiğimizi anlamam beni biraz üzdü.

Atölyeden sonra ilk fırsatta bir müzeye gittim ve tuhaf bir şey oldu. Eskiden önünden hızlıca geçtiğim tabloların önünde dakikalarca durdum. Kompozisyonu, ışığı, sipariş edeni, hatta boşlukları düşündüm. Kerem hoca bize bilgi vermekten çok bakmayı öğretti. O yüzden atölyenin etkisi bitmiyor, her müze ziyaretinde yeniden başlıyor.

Bulunduğum şehirde Rönesans'ı konuşabildiğim iki üç kişi var. Atölyeye katılanlarla iletişimde olmak çok hoşuma gidiyor, farklı bir dünyada gibi hissediyorum kendimi.

Leonardo'yu herkes bilir sanırdım. Kerem hocanın anlattığı Leonardo ise bambaşkaydı: kararsız, meraklı, yarım bıraktığı işlerle boğuşan bir insan. Bir deha hikâyesi değil, bir insan hikâyesi anlattı bize. Rönesans'ı bu kadar canlı hayal edebileceğimi düşünmemiştim.

Rönesans deyince aklıma sadece birkaç ünlü tablo gelirdi. Atölyeden sonra anladım ki mesele resimler değilmiş, koca bir dünyanın kabuk değiştirmesiymiş. Bir portreye bakarken artık arkasındaki bütün çağı görüyorum.

Bu atölyede en sevdiğim şey soru sormanın teşvik edilmesiydi. Kimse bilgi seviyesine göre ayrılmıyor, herkesin sorusu ciddiye alınıyor. Sanat tarihini ders gibi değil, birlikte düşünme pratiği gibi yaşadık.

Bilgiye ulaşmayı çok seviyorum ama ona ulaştığım yol benim için çok kıymetli. Ortada bir hoca varsa, o hoca bana hitap etmeli. Yoksa ben okurum zaten.