Serinin İlk Fıçısı: Gaia

Antik dönem metinlerinin çoğunda klişe biçimde anlatılan Gaia. Analık rolü gereği o hep vardır ama yaratılış haricinde merkeze alınmaz. Hesiodos, Theogonia'da şöyle der. Toprak bir varlık yarattı kendine eşit. Dört bir yanını saran Uranosu, yıldızlı göğü. Ona göre Gaia göğü üstünü örtmek için doğurmuştur. Ozan, hiyerarşiyi daha en başından cinsellik imasıyla sunar bize. Alta dişiyi yerleştirip üstü erkeğe ayırıverir. Tabi Gaia yaratıcı olduğu kadar yıkıcıdır da son ana kadar öfkesini rahminde biriktirir. Ve artık histerik her kadın gibi öfkesi rahmini yırtıp dışarı taşar. Öyle mi gerçekten? Ben başka türlü okudum. Yasal uyarı, resmi anlatı değildir. Merhaba, Mitoloji Bozumu podcast serimize hoş geldiniz. Burada mitleri vitrine koymuyoruz, mahzene indiriyoruz. Ve serinin ilk bıçısı Gaia. Niyetim doğallık, öz ve fıtratla Gaia arasındaki ilişkiyi biraz kurcalamak. Mitolojiyi yeniden hasat etmek, ayıklamak ve posasıyla yüzleşmek. Çözüldükçe kokusu çıkan noktaları konuşacağız. Sıdıkalar pencerelerdeki yerini aldıysa başlayalım. Doğal ol, özünü kaybetme, fıtratına ters düşme. Özellikle son dönemde artık sosyal meclalarda sıkça karşımıza çıkıyor bu söylemler. Herkesin kendine göre açıklamaları olsa da dayatmalar bir hayli fazla. O halde biz de ilk bölümümüzde Gaia'ya başvuralım. Kutsayıp romantize etmeden bizi bu menfumların içinden çekip çıkarabilecek mi? Görelim. Gaia ya da toprak, Yunan mitolojisinde yaratımı anlamaya çalıştığımız ilk karakter. Karakter demişken kaosu bir karakter olarak okumuyoruz şimdi ama kaos ile Gaia'nın aslında aynı şey olma ihtimaline başka bir pencereden bakacağım, kısa bir paylaşım yapabiliyorum daha sonra. Yaratıcı güç Yunan'da Gaia'dır. Bazı mitolojik sistemlerde ya da semavi dinlerde yaratıcı daha erken baba olur. Erken dönem Yunan kozmogonilerinde ise daha gecikmelidir. Bölüm ilerledikçe baba figürü hızla siyasallaşacak tabii. Dolayısıyla doğayı açıklamak yerine iktidarı açıklayan bir gücü okuyacağız demek oluyor. Yine de ilk bölümden kimseyi ürkütmesek iyi olur. Zaten bir devin koltuk altı teriyle başlayan soy ağacı babalık müessesesi için de pek hoş görünmüyor. İskandinav halkı antik Yunan'daki ensest yerine teri tükürüğü seçtiği için şimdilerde yaşanacak huzura sahip olabilir tabii. O kısım bu bölümün konusu değil. Gaia herhangi bir erkeğin katkısı olmadan üç çocuk doğuruyor. Uranos, Pontos ve Dağları. Özünde analık kelimesiyle minnoşlaştırmaya gerek duymayacağımız bir yaratıcılık. Aslında analık da baba figürünün işe dahil olmasıyla mecburi bir etiket gibi. Nihayetinde Gaia yaşam döngüsünü başlatıyor. Henüz sorumluluk yüklenmemiş. Üretmeye devam. Ama oğlu Uranos'la birleştiğinde tablo değişiyor. Titanları, kiklopları, Hekatonkheirler doğuruyor ve özgürlüğünün ipleri kopuyor. O artık her şeyin hem suçlusu hem de mağdurudur. Uranos, At-Erki'nin kudretli olduğu kadar korkak babası. Tahtından indirilme kara basanını annesi Gaia'ya yüklenerek dağıtmaya çalışıyor. Peki Gaia rahmet yakıştırılan onca çocuğun intikamını almak yerine en başından tüm bu felaketlerin oluşmasını engelleyemez miydi? Antik dönemin yaratılış anlatısı nasıl şekillenirdi? Bunu siz düşünün. Koca toprak karnı şişip inim inim inliyor zorunda. En sonunda kurnazca bir düzen kuruyor o zaman. Der Hesiodos. Ne gerek vardı değil mi Hesiodos? Ah anneler. Ne sevimli kikloplar doğurabiliriz ne de doğurduğumuzu yetiştirmeyi biliriz. Oyunlar, düzenler. Hiç anneliğin şanına yakışır mı? Hiç anneliğin şanına yakışır mı? Yakışır mı? Yakışır mı? Yakışır mı? Babaların özü mü? Onu da biz yaratmıştık zaten. Neyse ki Kronos geldi düşmanı yendi. Kronos'un cinsel işkenceye dönüşmüştür. Ne verdiği tepki Nidalarıyla alkışlanmış olabilir. Abartıp işte babasının oğlu yürü be gibi yakıştırmalar yapanlarınız çok haklılar oraya da geleceğiz. Ama unutmadan büyük kurtuluşun mimarı da Gaia. İsyanı başlatır, çocuklarını cesaretlendirir, parçalanmaz akçelikten yarattığı tırpanı bazı yerlerde Orak diye de geçer, Kronos'a verir. Bizlerse genelde Kronos'un o tek vahşi hamlesini kahramanlık gibi dinleriz. O ki titremeden babasına hadım etmiştir, keskin zekasını kardeşlerini ve annesini kurtarmak için kullanmıştır vs. vs. vs. Bla bla bla. Eğer amaç diktatörü devirip komünizm getirmek sanıyorsanız yanılıyorsunuz. Sadece diktatörlük yeni bir bedene geçiyor. Bir yerlerden tanıdık gelmiştir. Şıh devrilince devrim olmuyor. Ama pek tabii gelecek geçmişin geleceği olarak da olacak. Çünkü Kronos kehanetin artık sadece sözcüklerden ibaret olmadığını, gerçek olduğunu biliyor. Zulümle kazanılmış bir tacı takıyorsanız en güçlü varlıkları sindirmeniz gerekir. Kronos'un da ilk icraati ailenin başına geçip kız kardeşi Rhea ile evlenmek ve çocuklar yapmak. Evlilik ve çocuğun kadın cinsi için prangalaştığı ilk zamanlar. Çocukken ansiklopedilerde korkunç tablolara tesadüf ettiniz mi hiç? Goya'nın çocuklarını yiyen Satürn'ü gibi. Yeryüzünün oğlu Satürn yani Yunan'daki adıyla Kronos. Ve biz fani yaratıkların romantik bulduğu adıyla da zaman. Elindeki bebeği yutarken gözlerini kocaman açıp üstümüze diker. Ama burada aslan Kronos'un geldiği öz. Analar çeker yükü, kimsenin birisi yok. Uranos ayağını kaldırmış Kronos basmış. Hassas derdi de belli. Anne tırpanı korkusu. Aynı senaryo tekerrür etsin istememiş. İktidar korkusu hepimizin aşina olduğu bir durum diye düşünüyorum. Kronos ana soyluluğu yıkıp baba soyluluğu kurmak istiyor. O soya da kendi bedeninden başka bir hayat şansı tanımıyor. Kronos'un çocuklarını yutmasının sebebi sadece babasının kehaneti değil. Kanımca Kronos'un en büyük korkusu doğurganlığın ve rahmin denetlenemeyen gücü. Kronos'a göre Gaya rahmine tepilen çocukları yüzünden acı çekmeseydi öfkesi yıkıcılığa ulaşamazdı. Muhteşem yanılgı. Birçok ozan Rhea-Gaya ilişkisini anne dayanışması rahim ittifakı diye romantize eder. Ben Deniz patriyarkanın başını küçükken ezmetimini daha latif buluyorum. Tabii bir sonraki güç eli Zeus olmasaydı. Zeus taşı. Kronos her yuttuğu çocukta mirasına bir adım daha yaklaşıyor. Peki şunu soralım. Rhea Gaya'dan yardım istemeseydi. Gaya ipleri eline almaz mıydı? Hollandalı siyaset kuramcısı Marcel Wissenburg diyor ki Gaya'ya dağıtıcı ve sorumlu rolü yüklemek modern determinizm saçmalığıdır. Ama antik dönem ozanları adalet dağıtıcılığındaki pürüzleri Gaya'ya yıkmakta beis görmemişlerdi. Wissenburg'den yüzyıllar önce yaşamaları büyük şans. Wissenburg'ün rahatsızlık duyduğu Gayanistlerle ozanların benzerliğine değinmeden edemezdim. Parantezi kapatalım. Bana kalırsa toprak ana torun tombala karışma fırsatının elinden alınmasına içerlemişti. Torun çocuktan tatlı derler de daha birini bile sevemedik serzenişiyle duruma el koydu. Ve Rhea'ya dedi ki Zeus doğar doğmaz onu Girit'e gönder. Başına bir keçi koysan yeter. Kronos'a da iyice kundan sardığın büyükçe bir taşı yutturursun olur biter. Güç aşıkları öyle körleşirler ki taş yutup kum kısarlar üstümüze. Yanlış anlaşılmasın nasıl böylesi bir cehalet içinde kalabildiklerine güleriz. Gaia akıllı. Gülmeden önce durumu lehine çevirmeyi başarır. Ve hikayenin en tatlı yeri. Zeus'un Metis'in tavsiyesi üzerine babası Kronos'u zehirle kusturduğu ve büyük savaşın geldiği kısım. Hemen bir parantez açalım. Zeus Metis'i hamile bıraktığında şunu düşünüyor. Eee ben üçüncü kuşak olacağım. Ya doğacak çocuk benden daha güçlü olursa? Kimse de dememiş. Dur daha kundaktan yeni çıktın. Tahta bile oturmadın diye. Her gelenin korkusu bir öncekinden daha büyük demek ki. Zeus da ihtimali ortadan kaldırıyor. Hamile Metis'i tek lokumu da yutuyor. Aslında bir taşla birkaç kuş mu vurmuştu? Athena'yı kafasından doğurup savaşçılığını nasıl garantiledi sanıyorsunuz? Tabi şaka bir yana mızrakla yaralanıp dokuz gece boyunca dünya ağacına asıl kalarak bilgeliği ve büyü ustalığını kazanan Odin'in kendi kendini yine kendine kurban etmesini Zeus'tan bekleyemezdik. Armut dibine düşer. Rivanyete göre bilge Metis'i yutunca Zeus'a da bilgelik modülü yüklenmiş. Neyse biz büyük savaşa geri dönelim. Savaşta dişi titanların neredeyse hiçbiri yok. Sonunda zulme karşı gerçek bir dayanışma mı? Pek sayılmaz. Evrende sayılabilecek kadar canlı olduğunu düşünürsek tarafsızlık tuhaf oluyor. Gaia galibiyet için Zeus'a Kiklop ve Hekatonkheirler yani 150'leri Tartaros'tan çıkartmasını söyler. Savaşın sonuyla ilgili Kathleen Sears'ın Mitoloji 101 kitabında şöyle bir paragraf var. Kiklop ve 150'ler titanları taş yağmuruna tuttu. Zeus'un stratejisi başarılı oldu ve evreni neredeyse yok etmek üzere olan savaş nihayet sona erdi. Kikloplar, 150'ler, devler hepsi Gaia'nın çocukları ama Zafer kimin hanesine yazılıyor? Muhteşem yıldırım adamın zekasına. Gaia aklınızı başınıza devşirmeniz için ne yapsa hak değil mi? Büyük savaş bitiyor. Malum Olimposlu Tanrı ve Tanrıçalar oylamayla Zeus'u baştanrı ilan ediyor. Zeus da ilk iş titanları yani Gaia'nın çocuklarını Tartaros'a tıkıyor. Gaia düzenini hapsedenlerin demokrasisine sessiz mi kalacak? Tartaros'la birleşip Tayfun'u doğuruyor. Hani şu bildiğimiz kasırga şiddetinde rüzgar olan. Tabii başka versiyonlarda Tayfun ismi değişebiliyor. Tayfun omuzlarından 100 yılan başı yükselen ejder kafalı dev bir canavar. Olimposlular Gaia karşısında ölümlülerden farksız olduklarını anladılar mı bilemiyorum ama Tayfun'un çıkardığı kasırga, deprem ve tsunami'ler bütün düzeni alt üst etti. Ya da tüm pisliği açığa çıkardı. Ama Gaia'nın sopası torunlarının aklını düzene sokma da başarılı sayılmaz. Tek kişilik dev kadroya karşı Olimposlular örgütleniyor. Tayfun'u Etna Dağı'nın altına gönderiyorlar. Etna yanardağı hala homurdanıp aleya kusuyor. Gayyanistlerin insanı merkeze koyan özgür irade felsefesine temkinli yaklaşmalarının sebebini anlamak için yeterli bir hatırlatma. Kim bilir belki yaratılıştan bu yana Etna'nın dinmeyen öfkesini biz insanlar devralmışızdır. Ama tabii Gayyanizmin olan şeyler zaten olmak zorunda kaderciliği yerine şu fikrini daha çok seviyorum. Her şey az ya da çok her şeye bağlıdır. Bu çerçevede doğaya da birbirimize de başka türlü davranabiliriz. Gigantomaki Canavarlarla kutsal Olimposluların savaşları hiç bitmez. Apollodorus Gigantomaki yani devlerle Olimposlular arasındaki savaşta Gayyanın devlerin tarafını tuttuğunu yazar. İlla ki taraf olacaksınız. Tarafların ikisi de sizin nezdinizde suçlu. Analık yüreği. Çocuğunuzu mu tutarsınız? Torunlarınızı mı? Tamam tamam. Analıkta doğasıydık katmıyoruz işe onları. Kısır döngüye girmeyelim. Neticede torunlarınızın refahı için kendi çocuğunuza taş kusturmuşsunuz. Canavarlarınızı onların emrine amade kılmışsınız. Ama minik Zeus, tacı takar takmaz hepsini Tartaros'a hapsetmiş. Gaia'nın beklediği huzur ortamının aksine Olimposlular ceza sistemi kurmuş. Kapitalistler örnek alsın diye herhalde. Tabi Apollodorus'u irite eden durum çok daha masalsı. Tanrılar devlerin ancak bir ölümlünün yardımıyla yok edilebileceğine dair bir kehanet alıyor. Mevzuyu öğrenen Gaia devlerin yok edilmesini engellemek için onları ölümsüz kılacak bir ilaç aramaya koyuluyor. Ancak göklerden gelen bir emir vardır. Şafak tanrıçası Eos, Ay tanrıçası Selene ve Güneş Titanı Helios parlamayacaktır. Saçı sakalı ağarmış resmedilen Zeus'tan da bu beklenirdi zaten. Gaia kendi üzerinde yetişen bir otu yasakçı zihniyet yüzünden bulamaz. Karanlıkta gözünüzün yerini kaybettiğiniz oldu mu hiç? Evde denemeyiniz. Gel gelelim Gaia'nın duyu eksikliğinden yararlanan Zeus, otu kendisi ele geçirir. Ardından Athena'nın yardımıyla Herakles'i savaşa çağırır. Zeus'un aşna fişna meyvesi, ölümlü Herakles'in Gigantomaki'deki cesaretini duysanız parmaklarınızı keserdiniz. Hera'nın entrikacılığına gelince Zeus'un sinsiliğinin yanında esamesinin okunmayacağını podcast'ın ikinci bölümünde açacağız. Apollodorus'un ne acıklı bir hayatı vardı kim bilir. 2026'da Apollodorus'u yargıladığım için mantıksız görünebilirim. Benim derdim geçmişi taşlamak değil. Bugünün kökenini anlamak. Masallar tarihinin binlerce yıl toplumları nasıl biçimlendirdiğini unutmayalım. Kadınların yaratıcılığı delilikle örtülürken, ölümlü erkeklerin düşman tanrı çalar tarafından dahi kahraman ilan edildikleri yetişkin masalları bunlar. M.Ö. 5. yüzyıl şairi Bakkhylides'e atfedilen kimi derlemelerde karşımıza şöyle bir pasaj çıkar. Utanmaz hibris. Hileli oyunlar ve kanunsuz çılgınlıklarla şımarmış, bir adama başkasının zenginliğini ve gücünü çabucak verip onu derin bir yıkıma sürükleyen oydu. O. Kibirli Gaye. Oğullarını gigantesi yok eden oydu. İlk öğretmen. Gaye'yi bir öğretmen gibi düşünseydik sınıfta bıraktığı antik Yunan'ın yanında daha az ceza aldığımızı da fark edebilirdik. Ya da toprak anamız uslanmaz özümüzden tiksinmiştir. Wissenburg'ün aksine Gaye'yi adil olma yetisine sahip bir özne olarak kabul edersek, öngörülü tanrışamız bize karşı vicdanlı bir hakim. Bu doğrultuda Ovidius'un anlattığı felaketleri bugünden okuyalım. Helios'un oğlu Phaethon gökyüzüne çıkıp dünyayı kavurunca, Gaye'nin torunu Zeus'a, Ne duruyorsun? Bir yıldırın fırlat şu velede. Afrika'yı çöle çevirdi. Ten renkleri yüzünden katledileceklerin acısını şimdiden bağrımda hissediyorum demiş olma olasılığı epey yüksek. Günümüzde karşılaştırmaktan utanç duyacağımız küstah avcı Orion'a bahşettiği ölüm de bugüne kıyasla gayet adil. O çağda avcılık hayatta kalmak içindi. Uzay tatili planlanan bu günlerde bir canlının lezzetini tartışıyorsak, Orion'un kibriyle aramızdaki mesafe sandığımızdan da kısa demektir. En azından Orion'un bütün hayvanları avlayabileceğine dair kibri, minicik bir akrebin iğnesiyle sönüverdi. Gaia aleme ibret olsun diye Orion'un peşinde akreple birlikte gökyüzüne astı. 2026'da o ibretten burç yorumu, karakter analizi, dilek dileme tarihi elde etmenin dışına çıkılma asada. Orion'un ölümüyle bağlantılı olan Orion ve avcı tanrısı Artemis'in öyküsünü katmanlarına ayıracağız ama bugün değil. İlk bölümde hikayeleri kısa kısa geçiyorum, biraz karmaşık gelebilir. Ama 3. bölümle birlikte her anlatıyı kendi çerçevesinde değerlendiririz. Hatta şimdiden söyleyeyim 3. bölüm meşhur bir savaşta yan karaktere indirgenmiş bir piyonla ilgili olacak. Dizilerde, filmlerde, kitaplarda figüran mı, ana karakter mi bir bakalım. Şimdi yavaş yavaş modern dünyaya doğru yaklaşalım. Antik Yunan'da ozanlar dişi düşmanlığını romantik dizelerin arasına ustaca serpiştiriyordu. Röleflere baktığımızda da Gaia hep toprağın içinden yarım çıkar. Bedeninin altı görünmez. Dolayısıyla görsel açıdan da figüran. Oysa bugün Gaia bambaşka bir yerde duruyor. Çağdaş dünyada toprak anamız bölümün başlarından itibaren de sıklıkla bahsettiğim Gaianizm ya da Gaia'cılık da başvurlu kapmıştır. İlgili olanlar mutlaka Gaia hipotezine denk gelmiştir. Gaia hipotezini ortaya atan bilim insanı James Lovelock fikrini savunmak için dünyayla yetinmeyip Mars'a bile baktı. Fakat aradığı türden bir yaşam izi bulamayınca eli boş döndü. Şaka şaka. Ciddiyetle söyleyebilirim ki Lovelock'un Gaia anlayışı romantik bir doğa anamasalından ziyade sistemsel bir denge fikrine dayanır. Böylece Lovelock çeyrecilik içinde tartışmalı görünen bazı pozisyonlar arasında sıkışır. Wissenburg'ün Gaia'nizm üzerine yazdığı şu uyarı burada tam da yerine oturuyor. Eğer Gaia gerçekten varlığını sürdürebilmek için insanlığın aktif desteğine ihtiyaç duyuyorsa o zaman Gaia'nizm totalitaryenizme kayar. Tüm insane çıkarların insan dışı bir amaca yani doğanın korunmasına tabi kılınır. Devletin bekasının bir adım ötesinde doğanın bekası da denebilir. Yani doğanın bekası için her şey mübahtır. Ama biz doğayı bilinçli bir gerçek olarak gözlemler ve anlarsak belki daha adil oluruz. Ursula Le Guin'in Yerdeniz serisi adalet konusunda epey öğretici. Orada dünya keyfiyen kurcalayacağınız bir dekor değil. Her müdahaleye fiş kesen canlı bir sistem. Büyü bile doğaya hükmetmek yerine dengeyi tutmak için var. Bir yerde ipi fazla çekersen başka bir yerden kopar. Yerdenizde Gaia pamuk şeker bir ana figüründen çok yaptığınız her şeyin faturasını kesen etik bir muhasebeci. İnsan doğaya can hıraş kullanmak yerine onu anlamaya çalıştıkça adil oluyor. Faturaları ödememenin sonucu da ağır. Mesela Matrix serisinde Gaia'nın yok edilmesinin bir bedelini izler gibiyiz. Doğayla bağ kopunca insan kendi simülasyonunda hapsolur. Dark dizisinde de doğrudan Gaia anlatısı görmüyoruz ama insanın bir sisteme müdahale ettikçe o sistemi iyice düğümlediğini hissettiriyor. Antik dönemin kader zaman fikriyle modern zaman çizgisini tam bu noktada birbirine düğümlüyor bence. Ama tüm bu Gaia'cılık tartışmaları dönüp dolaşıp yine antik dönem ozanlarına geliyor. Onların rahatsız edici anlayışını yeniden dolaşıma sokuyor. İnsanın Gaia'yı işine geldiği gibi tanımlaması, çıkarlarına göre kutsaması ve günün sonunda yine onu suçlaması onun bile sistematiğine uygun düşmüyor. Ya da biz teknolojilerle yükselen bir dünyada kimin gerçekten güçlü, kimin güçsüz olduğunu ayırt etmekte zorlanıyoruz. Maddi güç kavramına ponçik bir pencereden baktığımızdan değil tabii. Her şey bireysel tercih gibi anlatılıyor ama ortada çok net bir iktidar dağılımı var. Ve ezen gücü meşrulaştıran bir dil de üretiliyor. Farklı durumlar gibi görünse de benzer özlere sahip kötücüz zihniyetlerin başarısı değil. Hani şu gece vakti şiddete uğrayan bir insana özellikle hangi cinsi kastettiğimi anlamışsınızdır. O saatte orada ne işi varmış demek gibi. Gaia adına ironik biçimde vahşi, barbar ilan edilen yerlilerin topraklarından sürüldüğü tarihi düşünüyorum şimdi. Bugün betonlaşmış şehirler o toprakların üzerinde kurulmuştu. Ya da Gaia'dan el almış üretici köylünün kendi toprağına engel koyan kurumların derelere set örmek için sıraya girmesini. Eninde sonunda doğa intikamını alır diyerek eylemsizliği seçenler var bir de. İnsanın yarattığı tahribat karşısında doğanın mücadelesini anlatan Miyazaki'nin Prenses Mononoke filmini çağrıştırıyor. Yine de her şeyi Gaia'dan beklemeyin. Evet, yeteri kadar ısındık. Okuma listesi ve popüler kültürde Gaia'yı konu alan işleri bölümün açıklamasına ekliyorum. Mitolojik kaynakların çoğu Gaia'yı figüran ya da tehdit kardeşi güç olarak gösterir. Şimdiden söyleyeyim sonra bu ne perfis bu ne laneturşusu demeyin. Karşı taraf ne diyor bilemezsek aynı tarafta görünmemiz kaçınılmaz olurdu değil mi? Bu arada avatarı da ekledim ben listeye. Bazı platformlarda Eywa sistemi mantar ağına benzetilmiş. Ben Gaia'ya benzetmiştim. Herkesin film okuması kendine. O halde küçük bir manifestoyla kapanışı yapalım. Ne dersiniz? Yaratılanın yok sayılması, gücün tek elde toplanması ve kendini mutlak sanması belirli sonuçlar doğurur. Mitolojide bunlara felaket, savaş ya da canavar deriz. Gaia'yı öfkesine yenilen bir anne olarak okumak kolaycıdır. Ama asıl mesele şu. O her seferinde düzeni kurar, sonra o düzenin dışına itilir ya da yok sayılır. Tepkisi işte bu dışlanmanın sonucudur. Yaratıcılığına saygı gösterilmediğinde yıkım, kurduğu dengeye saygı gösterilmediğinde savaş doğar. O yüzden Gaia'nın hikayesi bize yabancı gelmez. Fıtratımızda hakkımıza haksızca uzanan ellere karşı durmak var. Doğamız çalıntı güçle bizi ezmek isteyenleri depremlerle sarsacak bir karakter taşıyor içinde. Özündeki yaratım ve yıkım, düzen ve eşitliğin savunulmasına olan inancı besler. Kabul ediyorum biraz romantik bir son oldu. Saygısızlığa katlanmak yerine gücünüzün farkına varmanız dileğiyle. Esen kalın. Mitoloji bozumu sundu. Mitoloji bozumunda bir sonraki bölüm. Filmlerde sıkça rastladığımız başrolün eşi konumundan ikinci kadın konumuna düşürülen meşhur karakterlerin ata anası Hera. Evinin hanımı, çocuklarının anası, Olimpos'un kraliçesi, yüce, huysuz, acımasız, hain, sinsi, dırdırcı Hera. Öyle mi gerçekten? Ben başka türlü okudum. Müzik Müzik Müzik Müzik Müzik .