En sevdiğin harfi düşünmek, incelik mi? O harfin bulunduğu kelimelere çekildiğini nasıl anlar insan? Güzeli, zengini, zorluğu, hatta zehirleri bile konuşmayı seviyormuşum. Kırmızıları da keşfetmek oldu işim. Aşkları, gönül yangılarını, bize en iyi ifade eden sanatçılardan sevgili Mabel Matiz düştü kalbime bu keşifte. Nasıl da seviyor güzellerden ve gazellerden bahsetmeyi… Ben de kendisinden…

Sayıların uyumuyla 11 Mayıs 2011’de çıkardığı kendi adını taşıyan albümü ile olsun bu açılış.

Arafta adlı şarkısında geçen saçlarını öpen rüzgar, ileride önce kendisinin sonra da bizim içimizdeki ateşleri korlayacakmış meğer. Söylese O Ben Söyleyemem’de onun ellerinin ateşinden gelen bin aşktan bahsediyor. Her an yaptığı gibi… Kül Hece’nin bize anlattığı da o tek hecenin, aşk, izinin kalması sadece. Hangi aşkları aşk, hangi raksları raks ettiği önümüze serilecek zamanla Mabel’in. İlk albümünde bile aşkların, kırmızıların sadece bireysel ya da bireye yönelik olmadığını gösteriyor. Toplumsal değişikliğe talebin de seslerini duyuruyor sevgili sanatçımız; neşelerinizi köşelerinizle değiştirirken diyerek, Barışırsa Ruhum adlı şarkısında. Gönlünde sevdalar taşıyan biri bir başka konuşur Türkçeyi; seni ağladık der Mabel gibi.

Yaşım Çocuk der yeni albümünün adına.

Aşkın ateşi Mabel’i de bizi de yakmaya başlayacaktır yavaş yavaş. Kameralara bakışı değişir. Zor Değil’de yine uysal sözler duyarız, “Sevmediysen sen tamamla sonu” der. Ama yaydan çıkan ok ne bir vedaya ne de buna kendimizi hazırlamaya izin verir. Kırmızıları ilan etmeye başlar, kliplerinde de sözlerinde de. Aşk Yok Olmaktır, bunun en güzel işaretçisi. Devamında ise yalnız kırmızıları değil, kuşak kuşak açan o yedi rengi görürüz Alâimisema’da. Fransızca ve arapça tınılar ilişir kulağımıza: “mais la pluie sera alâimisema”. Sevginin ortak diline eriştirir ruhlarımızı. Kırmızı teflerin sesine ve de… Krallar hazırlasınlar kendilerini o halde; aşklar onları da devirir. Ama kırmızıyla dolu olan aşk nahiftir de: Yıllar Saçlarına başka nasıl kondurur beyaz çiçekleri yoksa?

Dinledikçe sözlerini, sevgilerimi daha çok seviyorum, sayesinde. Kerem Gibi, aynı adı taşıyan bir şiir aslında. Nazım Hikmet de Mabel Matiz de bilmiş Keremin yanışını; o diken diken gül açışları.

2014’te Ceylan Ertem kırmızısı kurutur gözyaşlarımızı, Kör Heves’le. Sadece aşkın yangınını bilen biri diyebilir:

“Kanımda senden bin zehir.”

Mabel’in aşklarla dolu yolu gökyüzüyle de kesişir elbette.

Kesişmez mi hiç? Şubat soğuğunda, Gök Nerede albümünü yayımlar. Gel gururların geride kaldığı bir yangını anlatır. Anlarız, kalbimizi katmaya kararlı kendi yangınına. Tan yerinin aşk hançeriyle boyanmasından anlarız. Sonra kırmızı bir abajur yanar Sarışın’da. “Bak, yazıyorum beni baştan”; kendini de çözer sanatçı yavaştan. Ama çözülmelerden önce buzlar vardır; hadiseler vardır. Kırmızı tülün altındaki kadını Bir Hadise Var seslerinin arasından seçeriz. “Kurşunlar işlemez ciğerime” diyebilmek o an sevgili Mabel’e mahsustur. Çünkü biz bu müzikten, bu güzel sesten kalp yaralarımızı hissetmeden ayrılamayız. Klibindeki mekan, harabe ev, kalbimizi; müziği ise şiir şiir sevgimizi anlatır. Ortak bir ifade verir Mabel bize, ağıtlar yakar, ağlarız. Sonra da aynı rakı sofrasına oturmak gibi zarif bir davet alırız ondan, Adını Sen Koy ile. Hiç acele etme, ömür koşarak yaşanmaz, der gibi bize. Burada biter mi hiç o zarafet? Kırmızı kumaşların uçuştuğu, içimize renk renk neşe serptiği bir iş daha yapar: Ahu’yla ruhumuz yine sevdaya bürünür. Ama aşk bir çıkmazdır. Mabel’in talebi ise net: "çareyi bul, bana getir" der Gök Nerede’de.

Ağzında çiçek yetiştiren Mabel Matiz,

Maya’yı tanıtır sonra. Annesinin adında. Intro ile gönüllerimizi fethedeceğini bildirir. Fırtınadayım ama göğsümün bildiği alev alev, diyen sesi bize uzanır. Savaşın tozundan, dumanından, ama en çok da kırmızısından bahseder bu sırada. Sanatçılığın insanlıktan ayrı olamayacağının bir beyanıdır. Kültürü de es geçmez; A Canım’la bir kez daha sevdirir Anadolu kırmızısını. Avcumuzda kınalar, ellerimizde fallar, duvarlarımızda kırmızı güller ve kızıl saçlarıyla sevgili Sezen Aksu belirir. Sevgi dolu bir dahil ediliş gibi…

O sıcak yuvadan çıkıp karlarla kaplı Nemrut Dağı’na gideriz, Mendilimde Kırmızım Var dediği için Mabel. Sevgilerin kendimize çıktığını öğrenir, öğretir sözleriyle. Gözlerinden anlarız. Karlar erir o bakışların ateşiyle. Buğday tarlasına çıkarız Sarmaşık ile. Ancak kırmızı her yerdedir, buraya da kızıllıklar dolmuştur serilen el dokuması kilimlerle. Sol omzundaki dövmesini halılardan birinin desenine benzetirim. Renklerle yürürken, neşeyi de getirir “beni boşver de Ya Bu İşler Ne” diye sorarak; hüznü de, Boyalı da Saçların diye fısıldayarak. Ruha tel tel dolanır artık o anlamsız sitem, çünkü birileri var ki kendi dalına düşman. İçimi acıtır sevgiliye verilen o kırmızı tülbent, kavuşamamanın tuzlu yağmuruna mendil olur.

Bu albümde bir de dansa hasret kalan pop müzik dünyasına coşkulu bir hatırlatma yapar kliplerinde Mabel Matiz:

Müzik varsa dans yeşerir.

Müzik kariyerindeki 10. yılında hâlâ Toy olduğunu söyler, ama çiçeği sevdadır; eninde sonunda, dört bir yanımızı kırmızı güllerle donatacaktır.

Kara Beyaz Kedi kendini sev der sevdiceğimiz Mabel’e.

O da Fatih adında bir albüm çıkararak kendimize yâr olmanın kırmızısı ile tanıştırır bizi. Aşkım Gülüm’de doğmayan bir güneşin içimizi yakmasından bahseder. Uçkun, Fan ve Numaracı melodileriyle bizde danslar ve elbette aşklar yeşertir. Mabel şimdi daha talepkar, daha nettir. İnançlarımıza taze bir nefes gelir,

“Çok geride, tatlım inan, güneşsiz günler çok geride”

sözleriyle.

Sonra bu albümün en kırmızılarından, Müphem’den seslenir. Sezen Aksu tınılarının içimizde açtığı yaralar hatırlatır kendini burada. Kırmızı dantel bir üst ise derimize hatta en derinimize işlenen acılar gibi… Bu şarkısını dinlemek bir yana, hissederiz. Araladığı Mor Perdeler sanki gökyüzünün mavisine karışan ağlayan bir gönlün kırmızısı. Düldül’ü çağırır sonra Melike Şahin ile: “Çare zuhurda” sözü hep aklımın bir ucunda. Bizi bu albümünde ise Bir Serçe Üzülür diyerek ağırlar evinde. “Ben seher olsam sense bir türkü” ılık ılık yakar içimizi.

Biter mi Mabel’in kırmızısı?

Bitmez. Aşkın Nur Yengi’nin kırmızı ruju ve gülü öyle bir yer eder ki Mabel’in ve Mabelseverlerin kalplerinde, İki Satır Yara bir rüya gibi hissettirir.

Bahçemin En Zor Gülü’nde ise sözler uçar gördüklerimiz bizimle kalır, klipte Mabel yüreğimize yüreğimize ağlar. Buymuş sırrı oysaki: en büyük sevgileri en derinlerinde ağırlamaya gönüllü biri.

Karanfiller kırılır Aferin’de, Tanrı üzülür. Mavilerden deryaya, kırmızılardan ise yangına özenilir. Halbuki ne bir damla su ne de bir ışık kıvılcım yer bulur kendine. Ancak gerçekten istenirse, bir tavşan deliğinden bile geçilir ve bulunur o sevgili; Veda Ettim Geçmişe şarkısında söz ettiği gibi.

Aşkın ateşi nasıl diner Mabel?

Kömür’le mi? "Gel bana güzel, üstüme seril" dersek gelir mi? Bu ömrümüze yetişir mi?

Devrim kırmızısından da bahsedelim. Çizgilerimizden kırmızı… Gök Mavi, içimiz kıpır; çünkü bu, zulmün tam zıttı. Cesaret ise bulaşıcı.

Bu yazıyı uğurlamayı Umrum Dışı ile yapmak ne hoş… Bizi kırmızı halıyla karşılayan, dansçıları müziğin öznesi yapan, boy boy sorumluluk alan bir çalışma ile… Çalışmadan ziyade şevk bunun adı. Şevkin rengi ise kırmızı. Mabel’in kalbinden bizimkine nehir nehir akan… Kırmızılı dansçı ile o içten gülüşmesi ise ilaç gibi… İlacımız: “sevgi ve ışık hep yanı başımızda, öyle kalmalı."